Ҳар бир халқнинг тарихида шундай кунлар бўладики, у кунлар йиллар, асрлар ўтса ҳам қалблардан ўчмайди. Ўзбекистон учун ана шундай буюк сана — 1-сентябр, Мустақиллик байрамидир.
Мустақиллик — шунчаки тақвимдаги сана эмас. У халқимизнинг ўз тақдирини ўзи белгилаш, миллий қадриятларини тиклаш, она тилини, динини, урф-одат ва анъаналарини эркин қадрлаш имкониятидир. Мустақиллик бизга ўзлигимизни англаш, тарихимизни чуқур ўрганиш ва келажагимизни ўз қўлимиз билан бунёд этиш имконини берди.

Мустақиллик — бебаҳо неъмат. Аммо ҳар қандай неъмат сингари уни ҳам қадрлаш, асраш ва келажак авлодга муносиб тарзда етказиш барчамизнинг бурчимиздир.

Тинчлик — мустақилликнинг энг катта бойлиги

Бугун юртимизда тинч-осойишта ҳаёт кечираётганимизнинг ўзи улкан бахтдир. Инсон учун ўз уйида хотиржам тонг оттириш, фарзандларини мактабга кузатиш, ибодатини эмин-эркин адо этиш, ҳалол меҳнат қилиб оиласини боқишдан буюк неъмат борми?

Шунинг учун Ватан тинчлигини асраш — фақат давлат ёки айрим инсонларнинг эмас, ҳар бир фуқаронинг муқаддас вазифасидир.

Донишманд халқимиз: “Тинчлик — энг катта бойлик”, деб бежиз айтмаган. Чунки тинчлик бор жойда тараққиёт, барака, илм, бунёдкорлик ва фаровонлик бўлади.

Ватан севгиси — сўзда эмас, амалда ҳам бўлиши керак. 

Ватанпарварлик фақат байрам кунлари “Ватаним!” деб ҳайқириш билан ўлчанмайди. Ватанга муҳаббат — кундалик ҳаётимиздаги ҳалоллик, поклик, масъулият ва фидойиликда намоён бўлади.

Ўз ишини виждонан бажариш, ота-онани эъзозлаш, фарзандга яхши тарбия бериш, ёшларни илмга ундаш, табиатни асраш, қонунларга ҳурмат билан қараш, муҳтож инсонга ёрдам қўлини чўзиш — буларнинг барчаси Ватанга хизматдир.

Чунки Ватан келажакда биздан қандай бўлишини кутаётган бўлса, бугунги амалларимиз эртанги

Ўзбекистоннинг қиёфасини яратади.

Ёшлар — мустақил Ўзбекистоннинг келажаги ҳисобланади. 

Бугунги ёшлар — эртанги куннинг бунёдкорларидир. Уларнинг қалбига илм, одоб, ватанпарварлик, ҳалоллик ва эзгулик уруғини қадаш — энг катта вазифаларимиздан биридир.

Фарзандларимизга фақат яхши уй-жой ёки мол-дунё қолдириш эмас, яхши ном, гўзал тарбия ва мустаҳкам маънавият қолдириш ҳам бизнинг ота-она сифатидаги энг катта меросимиздир.

Фарзандга ота-онадан қоладиган энг катта мероси уларга икки дунёлари учун фойдали панду-насийхатлар қолдиришимиздир. 

Илмли, одобли, Ватанини севувчи ёшлар кўпайган сари юртимизнинг келажаги ҳам янада порлоқ бўлади.

Мустақилликни қадрлаш — шукр қилишдан бошланади. 

Инсон қўлидаги неъматнинг қадрини баъзан уни йўқотгандагина англайди. Биз эса тинчлигимиз, эркинлигимиз ва осуда ҳаётимизнинг қадрига бугуноқ етишимиз керак.

Шукр — фақат тил билан айтиладиган сўз эмас. Шукрнинг ҳақиқий кўриниши — берилган имкониятлардан яхшилик йўлида фойдаланишдир.

Бугун бизга берилган тинчликни асрайлик. Фарзандларимизни илмга чорлайлик. Бир-биримизга меҳр-оқибатли бўлайлик. Юртимиз равнақи учун ҳалол меҳнат қилайлик.

Зеро, Ватан бизга ота-боболаримиздан қолган омонат, келажак авлоддан олинган қарздир.

Хулоса ўрнида яна шуни алоҳида таъкидлаб ўтсак жоиз бўлади. 

Ўзбекистон — бизнинг умумий уйимиз. Унинг келажаги ҳар биримизнинг қўлимизда. Кимдир илм билан, кимдир ҳалол меҳнат билан, кимдир ёшлар тарбияси билан, яна кимдир ўзининг яхши амали билан Ватан равнақига ҳисса қўшади.

Шундай экан, Мустақиллик байрамини шунчаки байрам сифатида эмас, Ватан олдидаги бурчларимизни яна бир бор эслайдиган улуғ кун сифатида қарайлик.

Юртимиз осмони доимо мусаффо бўлсин. Хонадонларимиздан тинчлик, меҳр-оқибат ва барака аримасин. Фарзандларимиз соғ-саломат, илмли ва Ватанга садоқатли инсонлар бўлиб вояга етсин.

Мустақиллигимиз абадий бўлсин!

Ўзбекистонимиз тинч ва обод бўлсин!

Халқимизнинг қалбидан Ватан муҳаббати ҳеч қачон сўнмасин!

Муҳаммадшокир Бобоҳўжаев 
Норин тумани “Умарҳўжа эшон” жоме 
масжиди имом хатиби