Бугун Қуръон, тафсир, ҳадис, сийрат, фиқҳ, ақида, ахлоқ ва бошқа исломий илмларни ўрганиш учун таълим муассасалари фаолият юритмоқда. Диний китоблар, журналлар ва бошқа маърифий нашрлар чоп этилмоқда.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: «Ким илм излаб йўлга чиқса, Аллоҳ унга жаннат йўлини осон қилади», деганлар. Бу ҳадисни Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу ривоят қилган. (Саҳиҳ Муслим, 2699-ҳадис.)
Демак, илм йўли очилгани — катта неъмат.
Аммо бу неъматдан фойдаланиб, фарзандларимизга илм, одоб, ватанпарварлик ва инсонпарварликни биргаликда ўргатиш — барчамизнинг бурчимиз.
Икки ҳайит — икки улуғ шодлик
Рамазон ва Қурбон ҳайитлари мусулмон халқларининг энг улуғ байрамларидандир.
Бугун юртимизда бу улуғ кунларнинг қадрланиши, халқимизнинг уларни очиқ-ошкора нишонлаши — эътиқод эркинлиги билан боғлиқ муҳим ўзгаришлардан биридир.
Рамазоннинг маънавий файзи, Қурбон ҳайитининг саховат ва меҳр-оқибат руҳи хонадонларимизга кириб келади.
Кекса дуо қилади.
Ёшлар зиёратга боради.
Қариндошлар ҳол сўрайди.
Етим-бева, муҳтож ва камбағаллар эсга олинади.
Шундай қилиб, диний байрам жамиятдаги меҳр-оқибатни ҳам мустаҳкамлайди.
Аждодларимиз мероси — халқимизнинг маънавий хазинаси
Юртимиз замини буюк алломаларни етиштирган.
Имом Бухорий, Имом Термизий, Имом Мотуридий, Бурҳониддин Марғиноний каби буюк зотларнинг номи нафақат халқимиз, балки бутун ислом олами тарихида алоҳида ўрин тутади.
Уларнинг илмий меросини ўрганиш, қадамжоларини обод қилиш, асарларини халққа етказиш — ўзлигимизни англашнинг муҳим воситаларидан биридир.
Бугун аждодларимизнинг номлари билан боғлиқ масканларнинг ободонлаштирилиши ва зиёратгоҳларга айлантирилиши ҳам халқимиз маънавий ҳаётида муҳим аҳамият касб этмоқда.
Чунки ўз тарихини билган миллатнинг ўзлиги мустаҳкам бўлади.
Хўш, бу ўзгаришларнинг замирида нима бор?
Шу ўринда ҳақли савол туғилади:
Қандай қилиб оғир тарихий синовларни бошидан кечирган халқ қисқа даврда ўзининг миллий ва диний қадриятларига қайта бошлади?
Бунга битта сабаб билан жавоб бериш қийин.
Бунда халқимизнинг азалий иймони, сабр-тоқати, меҳнатсеварлиги, маънавий илдизлари, аждодлар мероси ва истиқлол билан очилган имкониятларнинг ўрни бор.
Энг аввало эса, ҳар қандай неъматни Аллоҳ таолонинг марҳамати деб билиш керак.
Қуръони каримда: «Сизлардаги ҳар қандай неъмат Аллоҳдандир», деб марҳамат қилинган.(Наҳл сураси, 53-оят.)
Демак, биз ҳар қандай ютуқ ва имкониятни фақат ўз меҳнатимизга боғлаб қўймаслигимиз керак.
Меҳнат — сабаб.
Инсоннинг ҳаракати — сабаб.
Раҳбарнинг саъй-ҳаракатлари — сабаб.
Халқнинг бирдамлиги — сабаб.
Аммо натижани берувчи — Аллоҳ таоло.
Неъматнинг шукри — уни асраш
Бугунги эркинлик ва имкониятларни қадрлаш дегани фақат ўтмишни эслаб, бугундан фахрланиш эмас.
Неъматнинг ҳақиқий шукри — уни эзгу мақсадларга сарфлашдир.
Масжид бор экан — намозимиз гўзал бўлсин.
Қуръон бор экан — ахлоқимиз Қуръонга яқинлашсин.
Диний илм олиш имконияти бор экан — илмимиз амал билан безансин.
Ҳаж ва умрага бориш имконияти бор экан — қалбимиз ҳам покланиб қайтсин.
Ҳурлик бор экан — уни бир-биримизни камситишга эмас, бир-биримизни қадрлашга сарфлайлик.
Чунки эркинликнинг энг гўзал меваси — масъулият.
Шукр билан келажак сари
Бизнинг халқимиз кўп синовларни кўрган.
Турли даврларни бошидан кечирган.
Аммо ўзлигини, тилини, урф-одатини, иймонини ва аждодларидан мерос қолган маънавий қадриятларини бутунлай йўқотмаган.
Бугунги авлоднинг вазифаси эса — қўлга киритилган имкониятларни асраш, уларни янада бойитиш ва кейинги авлодга муносиб ҳолда етказиш.
Аллоҳ таоло юртимизга тинчлик, халқимизга фаровонлик, хонадонларимизга файзу барака, ёшларимизга илм ва ҳикмат ато этсин.
Истиқлол неъматини қадрлашни, унинг масъулиятини ҳис қилишни насиб этсин.
Эътиқодимизни мустаҳкам, ахлоқимизни гўзал, ниятларимизни холис қилсин.
Зеро, тарих — ўтмишни эслаш учунгина эмас, бугунги неъматнинг қадрини англаш ва эртанги кунни тўғри қуриш учун ҳам керак.
Жаъфархон Суфиев
Тўрақўрғон туман “Исҳоқхон тўра” жоме
масжид имом хатиби
