Ислом дини инсон ҳаётини энг улуғ неъматлардан бири деб билади. Инсоннинг жонини асраш, дардига малҳам бўлиш, оғриғини енгиллатиш ва унга ёрдам қўлини чўзиш савобли амаллардандир. Шу боис беморлар саломатлиги йўлида кечаю кундуз хизмат қилаётган шифокорлар, ҳамширалар ва барча тиббиёт ходимларининг меҳнати юксак эътибор ва эҳтиромга лойиқ.

Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қилади:

«Ким бир жонни тирилтирса (яъни ўлимдан сақлаб қолса), гўё барча одамларни тирилтирибди» (Моида сураси, 32-оят).

Ушбу ояти карима инсон ҳаётини сақлаш нақадар улуғ мақсад эканини англатади. Беморнинг ҳаётини асраб қолиш учун бор билим ва имкониятини ишга солиш, унга ўз вақтида ёрдам кўрсатиш ҳам ана шу эзгу мақсадга хизмат қилади.

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Аллоҳ бирор дардни туширган бўлса, унинг давосини ҳам туширгандир», деганлар (Имом Бухорий ривояти).

Бу ҳадис инсонни даволанишга, илм ва тажриба орқали шифо излашга ундайди. Яна бир ҳадисда у зот:

«Ким бир мўминнинг дунёдаги ғам-ташвишларидан бирини аритса, Аллоҳ унинг Қиёмат кунидаги ғамларидан бирини аритади», деганлар (Имом Муслим ривояти).

Демак, беморнинг дардини енгиллатишга интилган, унга меҳр ва эътибор кўрсатган инсон савобли ишга қўл урган бўлади.

Бир ҳаётий манзарани кўз олдимизга келтирайлик: тун ярмида шифохонага оғир аҳволдаги бемор олиб келинди. Унинг яқинлари хавотирда, кўзлари умид билан шифокорга тикилган. Шифокор чарчоқни бир четга суриб, беморни текширади, ҳамшира зарур муолажани бажаради. Улар вақт билан ҳисоблашмай, беморнинг ҳаётини сақлаб қолиш учун ҳаракат қиладилар. Бироздан сўнг беморнинг аҳволи яхшиланиб, яқинларининг кўзларида қувонч ёшлари пайдо бўлади. Ана шу лаҳзада шифокорнинг билими, ҳамширанинг меҳрибонлиги ва жамоанинг ҳамжиҳатлиги бир оилага умид бағишлайди. Баъзан беморга берилган бир оғиз тасалли, ширин сўз ва самимий муносабат ҳам унинг руҳиятига катта мадад бўлади.

Тиббиёт ходимлари ҳам инсон. Уларнинг ҳам оиласи, ташвишлари, чарчоғи ва масъулияти бор. Шунинг учун улар билан мулойим гаплашиш, меҳнатини қадрлаш, асоссиз ҳақорат, бақир-чақир ва қўпол муомаладан сақланиш ҳар биримизнинг инсоний бурчимиздир. Беморнинг ҳақ-ҳуқуқини ҳимоя қилиш билан бирга, шифокор ва ҳамшираларнинг шаъни ҳам ҳурмат қилиниши лозим. Зеро, ўзаро ҳурмат ва ишонч даволаш жараёнининг муҳим омилларидан биридир.

Шу билан бирга, тиббиёт ходимларининг зиммасида ҳам катта омонат бор. Улар касб масъулиятини сидқидилдан адо этишлари, беморларга адолат ва меҳр билан муносабатда бўлишлари, ўз билим ва малакасини мунтазам ошириб боришлари зарур. Беморнинг дардига бефарқ бўлмаслик, унинг сирини сақлаш ва ҳар бир инсонга қадр-қимматидан келиб чиқиб муомала қилиш юксак касбий одоб белгисидир.

ХУЛОСА

Хулоса қилиб айтганда, инсон ҳаётини асраш ва саломатлигини тиклаш йўлида хизмат қилиш — улуғ масъулият ва шарафли вазифадир. Шифокорнинг билими, ҳамширанинг эътибори ва тиббиёт ходимларининг фидойилиги кўплаб инсонларга умид бағишлайди. Келинг, шифо улашаётган инсонларни қадрлайлик, уларга ҳурмат кўрсатайлик ва ҳақларига дуо қилайлик. Зеро, беморга меҳр кўрсатиш, унинг дардини енгиллатиш ва инсон ҳаётини асраш — эзгуликнинг юксак намунасидир.

Абдулвоҳид Исақов,

Янгиқўрғон тумани «Исҳоқ ҳожи» жоме 
масжиди имом-ноиби