«Шукр қилсангиз, албатта, сизларга зиёда қиламан» (Иброҳим сураси, 7-оят)
Инсон ҳаётида шундай неъматлар борки, уларнинг қадрини ҳар куни ҳис қилиб яшамоғимиз керак. Мусаффо осмон, тинч хонадон, фарзандлар кулгуси, ота-онанинг дуоси, юртнинг осойишталиги — буларнинг ҳар бири Аллоҳ таолонинг бандасига берган буюк марҳаматидир.
Ана шундай улуғ неъматлардан бири — истиқлол ва Ватан озодлигидир.
Истиқлол — шунчаки тақвимдаги сана эмас. Истиқлол — халқнинг ўз тақдирини ўзи белгилаши, ўз тили, тарихи, миллий ва маънавий қадриятларини эркин асраши, фарзандларини тинч ва озод юртда тарбиялаши учун берилган улкан имкониятдир.
Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қилади: «Агар шукр қилсангиз, албатта, сизларга зиёда қиламан. Агар ношукрлик қилсангиз, албатта, азобим қаттиқдир».
(Иброҳим сураси, 7-оят)
Бу буюк оят ҳар биримизни тафаккурга чорлайди. Неъматнинг ўзи кифоя эмас — унинг қадрига етиш ва шукрини адо этиш ҳам керак.
Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам инсон қўлидаги неъматларни қадрлашга алоҳида эътибор берганлар.
Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам дедилар: «Кўп инсонлар қадрига етмайдиган икки неъмат бор: соғлик ва бўш вақт». (Имом Бухорий ривояти)
Агар инсон соғлик ва вақт каби неъматларни қадрлаши лозим бўлса, тинчлик ва озодлик каби жамият ҳаёти учун бебаҳо бўлган неъматларнинг қадри янада буюк экани аён бўлади.
Тинчлик — оддий сўз эмас.
Тинчлик — онанинг фарзандини хавотирсиз мактабга кузатиши.
Тинчлик — отанинг ҳалол меҳнат билан оиласи ризқини топиши.
Тинчлик — боланинг беғубор кулгуси.
Тинчлик — кечаси хонадонларда чироқлар ёниб, одамларнинг хотиржам уйқуга кетишидир.
Озодлик эса ана шу тинч ҳаётни қадрлаш, уни асраш ва келажак авлодга соғ-омон етказиш масъулиятини ҳам зиммамизга юклайди.
Истиқлолнинг ҳақиқий шукри — фақат байрамларда сўз айтиш эмас, балки Ватанга амалда хизмат қилишдир.
Кимдир илм ўрганиб, юртига муносиб мутахассис бўлади.
Кимдир беморнинг дардига даво излайди.
Кимдир мактабда фарзандларга таълим ва тарбия беради.
Кимдир саҳарда даласига чиқиб, эл дастурхони учун меҳнат қилади.
Кимдир ҳалол тадбиркорлик қилиб, янги иш ўринлари яратади.
Кимдир Ватан тинчлиги ва осойишталигини асраш йўлида хизмат қилади.
Буларнинг барчаси — истиқлол неъматининг шукрини амал билан ифода этишдир.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам яна бир ҳадисларида шундай деганлар: «Сизларнинг ҳар бирингиз бошлиқсиз ва ҳар бирингиз ўз қўл остингиздагилардан масъулсиз».(Абдуллоҳ ибн Умар розияллоҳу анҳумодан ривоят; Имом Бухорий ва Имом Муслим ривояти)
Бу ҳадис ҳар бир инсоннинг зиммасида масъулият борлигини англатади. Демак, Ватан тақдири ҳам фақат бировнинг эмас — барчамизнинг масъулиятимиздир.
Истиқлолни асраш аввало қалбдан бошланади.
Қалбида Ватан меҳри бор инсон унинг тинчлигига бефарқ бўлмайди.
Қалбида иймон ва виждон бор инсон ўзгалар ҳаққини поймол қилмайди.
Илмли инсон жамиятга наф келтиришга интилади.
Ҳалол инсон юрт бойлигига кўз олайтирмайди.
Ватанпарвар инсон ўз юртининг келажаги ҳақида қайғуради.
Шу маънода истиқлол бизга нафақат ҳуқуқ, балки улкан бурч ҳам берди.
Бугунги авлоднинг энг катта вазифаларидан бири — тинчлик ва озодликнинг қадрини англаб, уни келажак авлодга муносиб ҳолда етказишдир.
Зеро, Ватан — фақат туғилган жой эмас.
Ватан — бизнинг хотираларимиз, дуоларимиз, орзуларимиз ва фарзандларимизнинг келажагидир.
Унинг ҳар бир қарич тупроғида аждодларимизнинг изи, ҳар бир тонгида келажак авлоднинг умиди бор.
Шунинг учун истиқлол куни биз фақат қувонибгина қолмасдан, бир лаҳза тўхтаб, ўзимизга савол беришимиз лозим: «Мен Ватаним учун нима қиляпман?»
Агар бир инсон ҳалол яшаса — Ватанга хизмат қиляпти.
Агар бир ёш илм олса — Ватан келажагини мустаҳкамлаяпти.
Агар бир ота-она фарзандига яхши тарбия берса — юртнинг эртанги кунига пойдевор қўяяпти.
Агар бир инсон юрт тинчлигини қадрласа — истиқлол неъматининг шукрини адо этаётир.
Шундай экан, истиқлолни севиш — унинг қадрини билишдир.
Қадрини билиш — уни асрашдир.
Асраш эса — илм, иймон, ҳалоллик, меҳнат ва Ватанпарварлик билан яшашдир.
Аллоҳ таоло юртимизни тинч, осмонимизни мусаффо, халқимизни аҳил-иноқ қилсин.
Истиқлолимизни мустаҳкам, фарзандларимизни илмли, одобли, иймонли ва Ватанга садоқатли авлодлардан қилсин.
Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг умматларига муносиб бўлиб, яхшилик ва эзгулик билан яшашни барчамизга насиб этсин.
Истиқлол — буюк неъмат.
Унинг шукри — ибодатдек масъулият.
Уни асраш — Ватан олдидаги бурч.
Уни келажак авлодга омонат қилиш — муқаддас вазифадир.
Аллоҳ таоло юртимизга тинчлик, халқимизга фаровонлик, хонадонларимизга файзу барака ва истиқлолимизга абадийлик ато этсин.
Ҳудойбердиев Муҳиббуллоҳ,
Тўрақўрғон туман бош имом хатиби.
