Инсон ҳаётида шундай бир бойлик борки, уни олтин билан ўлчаб бўлмайди, дунё мол-мулки билан тенглаштириб бўлмайди. Бу — фарзанд. Айниқса, ёш авлод — бир оиланинг эмас, бутун миллатнинг эртанги кунидир.

Бугун қўлимизда ўйнаб юрган бола — эртага ота бўлади. Бугун мактабда ўтирган қиз — эртага бир хонадоннинг онаси бўлади. Бугун биз нимани уларнинг қалбига жойласак, эртага жамиятимизда ўшани кўрамиз.

Шунинг учун ёшлар тарбияси — оддий бир вазифа эмас. Бу келажакни тарбиялашдир.

Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қилади:يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا «Эй иймон келтирганлар! Ўзларингизни ва аҳли оилаларингизни дўзахдан сақланглар».(Таҳрим сураси, 6-оят)

Бу оятда ота-онага жуда катта масъулият юкланган. Фарзандни кийдириш, едириш, ўқитиш — тарбиянинг бир қисми, холос. Унинг иймонини, ахлоқини, ҳаёсини, виждонини ва инсонларга муносабатини тарбиялаш ҳам ота-онанинг зиммасида.

ФАРЗАНД — ОМОНАТ

Расулуллоҳ ﷺ:كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ «Ҳар бирингиз раҳбардир ва ҳар бирингиз ўз қарамоғидагилар ҳақида масъулдир», деганлар.

Ота — масъул. Она — масъул. Устоз — масъул. Жамият — масъул.

Баъзан биз фарзандимизга катта уй, яхши машина, яхши кийим қолдиришни ўйлаймиз.

Лекин энг катта мерос — тўғри тарбия эканини унутиб қўямиз.

Болангизга уй қолдиришингиз мумкин, аммо агар ахлоқ қолдирмасангиз, уй уни бахтли қила олмаслиги мумкин.

Болангизга бойлик қолдиришингиз мумкин, аммо агар ҳалолликни ўргатмасангиз, бойлик уни қутқара олмайди.

Болангизга диплом олиб беришингиз мумкин, аммо агар иймон ва виждонни ўргатмасангиз, илм унинг қалбини безатмаслиги мумкин.

Шунинг учун фарзандга бериладиган энг қиммат совға — солиҳ тарбия.

Фарзандга «намоз ўқи» деймиз, лекин унинг кўзи олдида намозни кечиктирсак, бола гапимизни эмас, амалимизни ўрганади.

«Ёлғон гапирма», деймиз, аммо телефонда кимгадир «уйда йўқман» деб ёлғон гапирсак, бола биздан ёлғоннинг биринчи дарсини олади.

«Катталарни ҳурмат қил», деймиз, аммо бола олдида ўз ота-онамизга қўпол муомала қилсак, у ҳурматни китобдан эмас, биздан ўрганади.

Шунинг учун тарбиянинг энг кучли усули — насиҳат эмас, намуна.

Фарзандга айтган ҳар бир гапимиздан кўра, унинг кўзи олдида қилган бир амалимиз кўпроқ таъсир қилади.

Бугун уларнинг қўлида телефон бор. Эртага уларнинг қўлида оила, жамият ва юрт тақдири бўлади.

Бугун уларнинг қалби юмшоқ.

Қалбига нимани эксак, эртага шу униб чиқади.

Меҳр эксак — меҳр.

Илм эксак — маърифат.

Иймон эксак — тақво.

Ҳалоллик эксак — барака.

Ахлоқ эксак — саодат.

Аммо бепарволик эксак, унинг ҳосилини кейинчалик йиғишга тўғри келади.

Шундай экан, фарзандларимизнинг тарбиясини эртанги кунга қолдирмайлик.

Уларга вақт ажратайлик.

Уларни эшитайлик.

Уларга намуна бўлайлик.

Яхши инсонларни севдириб, илмни қадрлатиб, Қуръонга, намозга, ҳалолликка ва гўзал ахлоққа меҳр уйғотайлик.

Зеро, бир ёшнинг қалбидаги чироқни ёқиш — бир хонадонни эмас, балки бутун бир келажакни ёритишдир.

Авазбек Тўраев,
Норин тумани “Қурбон ота” жоме 
масжиди имом хатиби