Инсон ҳаётидаги энг қимматли бойлик — мол-дунё эмас, вақтдир. Чунки йўқотилган молни қайта топиш мумкин, аммо ўтиб кетган бир лаҳзани ҳеч қандай бойлик билан қайтариб бўлмайди.

Ҳар бир тонг бизга Аллоҳ таоло томонидан берилган янги имкониятдир. Кунларимиз эса сездирмасдан умримизни олиб кетмоқда. Бугун кеча бўлади, кеча эса тарихга айланади. Шунинг учун ақлли инсон вақтини беҳуда сарфламайди, ҳар бир дақиқасини фойдали ишга айлантиришга ҳаракат қилади.

Қуръонда вақтнинг қадрига ишора

Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қилади:  «Асрга қасамки, албатта, инсон зиён ичидадир» (Аср сураси, 1–2-оятлар).

Эътибор берадиган жиҳати шундаки, Аллоҳ таоло «Аср» — вақт билан қасам ичмоқда. Бу эса вақтнинг нақадар улуғ неъмат эканини кўрсатади. Инсоннинг ҳақиқий капитали — унинг умридир. Ҳар бир ўтган дақиқа умр ҳисобидан кетади.

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам вақт ҳақида огоҳлантириб марҳамат қилганлар:  «Икки неъмат борки, кўпчилик одамлар уларнинг қадрига етмайдилар: соғлик ва бўш вақт» (Имом Бухорий ривояти).

Бугун соғломмиз — эртага қандай бўлишимизни билмаймиз. Бугун вақтимиз бор — эртага имконият бўлмаслиги мумкин. Шунинг учун «кейин қиламан», «эртага бошлайман», «вақт топилса» деган гаплар инсоннинг энг катта алдовларидан бўлиши мумкин.

Тасаввур қилинг: инсоннинг қўлида 24 соат эмас, атиги бир умр бор. Ҳар бир соат ўша умрнинг бир бўлагидир. Бир кунимиз ўтса, аслида умримиздан бир кун камаяди. Шунинг учун вақтни фақат соат билан эмас, умр билан ўлчаш керак.

Бир соат илм ўрганишга сарфланса — келажак учун нур бўлади.

Бир соат Қуръон тиловатига сарфланса — охират учун захира бўлади.

Бир соат ота-онага хизматга сарфланса — савобга айланади.

Бир соат ҳалол меҳнатга сарфланса — оилага манфаат бўлади.

Бир соат бировга яхшилик қилишга сарфланса — ҳаётга барака киради.

Аммо беҳуда гап, кераксиз машғулот ва мақсадсиз вақт ўтказиш билан кетган соатлар ҳеч қачон қайтиб келмайди.

Энг катта пушаймонлик

Инсон ҳаётининг охирида кўпинча «яна бир имкон берилса эди», деб орзу қилади. Қуръони каримда бундай ҳолат ҳақида шундай дейилади:

«Парвардигорим, мени ортга қайтаринглар, шояд мен қолдириб кетган нарсаларимда яхши амал қилсам...»

Аммо ўша пайтда қайтиш имконияти бўлмайди. Демак:

Яхши амал қилиш вақти — ҳозир.

Тавба қилиш вақти — ҳозир.

Илм олиш вақти — ҳозир.

Ота-онани рози қилиш вақти — ҳозир.

Вақтни қадрлаган инсон:

Кунини режа билан бошлайди.

Намозларини вақтида адо этади.

Ҳар куни илм олишга вақт ажратади.

Қуръон тиловатини одат қилади.

Ота-она ва оиласига вақт ажратади.

Ҳалол меҳнат қилади.

Фойдасиз суҳбат ва машғулотлардан узоқлашади.

Телефон ва ижтимоий тармоқларга кетадиган вақтини назорат қилиб, фойдали илмга сарфлайди.

Оқил инсон ҳар кеча ўзига: «Бугун вақтимни нимага сарфладим?» деб савол беради.

Хулоса

Азизлар, вақт — бизники эмас, бизга берилган омонатдир. Бугун қўлимизда турган соат эртага қўлимизда бўлмаслиги мумкин. Бугун ёнимизда бўлган инсонлар ҳам эртага ёнимизда бўлмаслиги мумкин.

Шундай экан, умримизни беҳуда ўтказмайлик. Ҳар бир кунимизни яхшилик, илм, ибодат, ҳалол меҳнат ва инсонларга манфаат етказиш билан безайлик.

Вақт кетмоқда... Унинг овози эшитилмайди, аммо у умримизни олиб кетмоқда. Шунинг учун бугунги кунни қадрланг. Чунки кеча — тарих, эртага — номаълум, бугун эса бизга берилган ҳақиқий имкониятдир. Умр — саналган кунлар эмас, фойдали ўтказилган кунлардир.

Зикруллоҳ Умирзақов ,

Норин тумани “ Хаққулобод ” жоме   
масжиди имом- хат иби