Ўзбек тили — бизга аждодларимиздан етиб келган энг бебаҳо мерос ва миллий ўзлигимизнинг кучли тимсолидир. Ҳар бир халқнинг тарихий хотираси, дунёқараши ва маънавий бойлиги унинг она тилида мужассам бўлади. Маҳмуд Қошғарийнинг «Девону луғатит-түрк» асаридан тортиб, Алишер Навоийнинг «Хамса»сигача бўлган бой адабий мерос ўзбек тилининг нақадар бой ва жозибадор тил эканини исботлайди.
Навоий каломи ва тил қудрати. Алишер Навоий ўзбек тилининг имкониятларини бутун дунёга намоён этди. Буюк мутафаккир тилимизнинг нафосати, сўз бойлиги ва ифода имкониятлари бошқа тиллардан асло қолишмаслигини амалда кўрсатиб берди. Донишманд аждодларимиз сақлаб қолган ва бойитган бу тил бугунги авлод учун шунчаки мулоқот воситаси эмас, балки фахр ва ифтихор манбаидир.
"Тилга эътиборсиз — элга эътиборсиз" дейилади халқимиз ҳикматларида. Она тилимизга бўлган ҳурмат ва эътибор мустақиллик йилларида янги босқичга кўтарилди. Айниқса, ўзбек тилига давлат тили мақоми берилиши унинг жамиятдаги нуфузини ошириб, ҳуқуқий мақомини мустаҳкамлади. Тил — миллат руҳиятини келажак авлодга бекаму кўст етказиб берувчи асосий кўприкдир.
Замонавий ахборот технологиялари ва глобаллашув жараёнлари шиддат билан ривожланиб бораётган бугунги даврда она тилимизнинг софлигини сақлаш ҳар қачонгидан ҳам муҳимроқ аҳамият касб этмоқда. Айниқса, кундалик мулоқот ва ёзишмаларда хорижий сўзларни асоссиз қўллаш, имло қоидаларига беэътибор бўлиш ҳолатлари тилимизнинг табиий гўзаллигига путур етказиши мумкин. Шу боисдан ҳар бир фуқаро ўз фикрини она тилида равон, расо ва таъсирчан ифода этиш кўникмасини мунтазам равишда ошириб бориши лозим.
Шу билан бирга, она тилимизнинг луғат бойлигини бойитишда илмий-техник терминларни ўзбекча муқобиллари асосида тўғри қўллаш ҳам долзарб вазифалардан биридир. Тилнинг қудрати унинг янги давр талабларига мослашувчанлиги ва ҳар қандай фан соҳасини мукаммал ифодалай олиши билан ҳам баҳоланади. Бу эса ёш авлодни илмий изланишларга кенг жалб қилиш орқали она тилимизда сифатли адабиётлар яратишни тақозо этади.
Таълим муассасаларида она тили ва адабиёти фанини ўқитиш сифатини янада ошириш, ўқувчиларда китоб мутолаасига бўлган меҳрни уйғотиш мазкур муқаддас қадриятни асрашнинг муҳим пойдеворидир. Мактаб ва олийгоҳларда ўтказиладиган маърифий тадбирлар, тил байрамлари ёшларнинг миллий ғурурини юксалтириб, уларда ўз тилига нисбатан ҳурмат ҳиссини мустаҳкамлайди. Унутилмас меросни кўз қорачиғидек асраб-авайлаш эса келажак олдидаги умумий бурчимиздир.
Келажак олдидаги бурчимиз. Аждодлар меросини асраб-авайлаш ва уни янада бойитиб, келажак авлодларга бекаму кўст етказиш ҳар бир ўзбек фарзандининг муқаддас бурчидир. Бугунги кунда ёшларимиз қатор дунё тилларини ўрганишмоқда, бу албатта мақтовли ҳолат, лекин ўз она тилимизда ҳам гўзал ва мукаммал сўзлаш, унинг софлигини ҳимоя қилиш орқали биз ўзлигимиз ва тарихимизга бўлган юксак ҳурматимизни намоён этамиз.
Хулоса қилиб айтганда, она тилига бўлган муносабат — бу ватанга, миллатга ва келажакка бўлган муносабатнинг кўзгусидир. Тилимиз бор экан, миллий ўзлигимиз, маданиятимиз ва қадриятларимиз ҳам абадий яшайди. Шундай экан, муқаддас тилимизни кўз қорачиғидек асраш, унинг нуфузини янада юксалтириш йўлида барчамиз бирдек масъулият билан ҳаракат қилишимиз лозим.
Манбалар асосида тайёрланди
Адҳамжон Абдураҳмонов,
Поп туман “Кичик Хўжаобод” жоме
масжиди имом ноиби