Ҳар бир инсон учун энг азиз, энг қадрли ва энг муқаддас маскан — бу унинг Ватанидир. Чунки Ватан деганда инсон туғилиб-ўсган юрт, аждодлари яшаган табаррук замин, ота-онаси, оиласи, она тили, дини, миллий қадриятлари ва бутун ҳаёти билан боғлиқ муқаддас тушунчалар англашилади.

Инсон қаерда бўлмасин, қалбида туғилиб-ўсган юртига нисбатан меҳр ва соғинч яшайди. Ватаннинг ҳар бир қарич тупроғи, мусаффо осмони, гўзал табиати инсон учун азиздир. Шунинг учун ҳам Ватанга бўлган муҳаббат ҳар бир юракда юксак ва муқаддас туйғу сифатида яшайди.

Ватан — бу шунчаки инсон яшайдиган ҳудуд эмас. Ватан — инсоннинг тарихи, унинг илдизлари, бугуни ва келажагидир. Ватан инсонга ўзлигини англатади, унга куч-ғайрат, ишонч ва ғурур бағишлайди. Инсоннинг миллат сифатида шаклланишида, маънавий камол топишида Ватаннинг ўрни беқиёсдир.

Ватанга муҳаббат — иймон ва садоқат белгиси

Ватанни севиш, уни қадрлаш ва унинг тинчлиги учун қайғуриш инсонийликнинг олий фазилатларидан биридир. Азиз Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳаётларида ҳам туғилиб-ўсган юртга бўлган меҳр ва муҳаббатнинг гўзал намунасини кўрамиз.

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Маккадан ҳижрат қилишга мажбур бўлганларида, ўзлари учун ниҳоятда азиз бўлган бу шаҳарни тарк этаётганларида Маккага бўлган меҳрларини изҳор этганлар. Бу ҳолат ҳар бир инсоннинг туғилиб-ўсган юртига бўлган муҳаббати нақадар табиий ва улуғ туйғу эканини кўрсатади.

Зеро, Ватан инсон учун ота-боболарининг изи қолган замин, унинг болалиги ўтган гўша ва келажак авлодлари яшайдиган муқаддас макондир.

Ватан — тинч осмон ва озод ҳаёт

Ватан деганда, аввало, кўз олдимизга тинч осмон, осойишта ҳаёт ва бахтли инсонлар келади. Ватан — истиқлол байроғи, она тилимиз, миллий ғуруримиз, қадриятларимиз ва эркин ҳаётимиз демакдир.

Бугун юртимизда ҳукм сураётган тинчлик ва осойишталик — бебаҳо неъматдир. Тинчлик бор жойда тараққиёт бўлади, илм-маърифат равнақ топади, оилалар бахтли ҳаёт кечиради, фарзандлар келажакка ишонч билан қарайди.

Шунинг учун ҳам тинчликни асраш, уни авайлаб-ардоқлаш ҳар бир Ватан фарзандининг муқаддас бурчидир.

Ўзбекистон мустақиллиги туфайли бугун халқимиз эркин ва фаровон ҳаёт кечирмоқда. Ўз тақдиримиз ва келажагимизни ўзимиз белгилаш имкониятига эгамиз. Миллий ва диний қадриятларимиз тикланиб, она тилимиз, урф-одатларимиз ва бой маънавий меросимиз янада равнақ топмоқда.

Бу улуғ неъматларни қадрлаш ва келажак авлодга муносиб ҳолда етказиш барчамизнинг масъулиятимиздир.

Ватан ҳимояси — шарафли ва муқаддас бурч

Ислом таълимотида ҳам юрт тинчлиги, халқ осойишталиги ва инсонлар хавфсизлигини асрашга алоҳида эътибор берилган. Ватан сарҳадларини ҳимоя қилиш, юрт тинчлиги учун ҳушёр туриш ва халқ манфаати йўлида хизмат қилиш улуғ ва шарафли амаллардан ҳисобланади.

Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай деганлар:

«Икки кўзни дўзах оташи куйдирмайди: бири — Аллоҳдан қўрқиб йиғлаган кўз, иккинчиси — Аллоҳ йўлида пойлоқчилик қилиб тунни бедор ўтказган кўз».

Бу ҳадиси шариф юрт тинчлиги ва инсонлар осойишталиги учун ҳушёр туриш нақадар улуғ амал эканини англатади.

Ватанни ҳимоя қилиш фақат қўлга қурол олиш билангина чекланмайди. Бугунги кунда ҳар ким ўз касби, билими, меҳнати ва ҳалол хизмати билан Ватан равнақига ҳисса қўшиши мумкин. Устоз ёшларга илм бериб, шифокор инсонлар саломатлигини асраб, деҳқон юрт дастурхонини тўкин қилиб, тадбиркор янги иш ўринлари яратиб, ҳар бир фуқаро ўз вазифасини виждонан бажариб Ватанга хизмат қилади.

Демак, Ватанга хизмат қилиш — ҳар биримизнинг кундалик ҳаётимиздаги эзгу амалларимиздан бошланади.

Аждодлар меросига муносиб бўлайлик

Буюк аждодларимиз асрлар давомида Ватан ҳимояси, унинг озодлиги ва равнақи учун курашганлар. Улар юртимизнинг шаъни, ор-номуси ва келажаги учун жонларини фидо қилишга тайёр бўлганлар.

Бизга улардан муқаддас ва обод Ватан мерос қолган. Энди уни асраш, янада обод қилиш, илм-фан, маърифат ва тараққиёт йўлида ривожлантириш — бугунги авлоднинг зиммасидаги катта масъулиятдир.

Айниқса, ёш авлодни Ватанга меҳр-муҳаббат, миллий ғурур, садоқат ва масъулият руҳида тарбиялаш жуда муҳимдир. Чунки бугунги ёшлар — эртанги Ватан эгаларидир.

Фарзандларимизга Ватанни севишни фақат сўз билан эмас, балки ўзимиз намуна бўлиб ўргатишимиз лозим. Юртга садоқатли бўлиш, қонунларга ҳурмат билан қараш, ҳалол меҳнат қилиш, миллий қадриятларимизни асраш — буларнинг барчаси ҳақиқий ватанпарварликдир.

Ватанга муҳаббат — энг улуғ туйғу

Ватан инсонга нафақат яшаш учун макон, балки маънавий куч ва илҳом ҳам беради. Унинг ютуғидан қувониш, ташвишидан қайғуриш, равнақи учун меҳнат қилиш — ҳақиқий фарзандлик бурчидир.

Президентимиз таъкидлаганидек:

«Ватанга муҳаббат — энг улуғ, энг муқаддас туйғудир».

Дарҳақиқат, Ватанни севган инсон ўз халқини, ўз тарихини ва ўз келажагини севган бўлади.

Бугун бизга берилган тинч ва осойишта ҳаётнинг қадрига етиш, уни кўз қорачиғидек асраш ҳар биримиз учун муҳим вазифадир. Тинчлик — тараққиётнинг асоси, осойишталик эса халқ бахтининг пойдеворидир.

Шу боис, ҳар биримиз юртимиз тинчлиги, халқимиз фаровонлиги ва Ватанимиз равнақи учун ўз ҳиссамизни қўшишга ҳаракат қилишимиз лозим.

Хулоса

Хулоса қилиб айтганда, Ватан — ҳар бир инсоннинг қалбидаги энг муқаддас туйғудир. Уни севиш, қадрлаш, ҳимоя қилиш ва обод этиш ҳар бир фуқаронинг шарафли ва муқаддас бурчидир.

Ватан бизга ўтмишни, бугунни ва келажакни боғлаб турувчи муқаддас риштани беради. Унинг ҳар бир қарич тупроғи биз учун азиз, унинг тинчлиги ва осойишталиги эса бебаҳо бойликдир.

Шундай экан, Ватанимизга садоқатли бўлайлик, унинг равнақи учун ҳалол меҳнат қилайлик, тинчлигини асрайлик ва ёш авлод қалбига Ватанга муҳаббат туйғусини сингдирайлик.

Зеро, Ватанни севган инсон — ўзини, ўз халқини ва ўз келажагини севган инсондир.

Ватан муқаддасдир! Уни асраш, ҳимоя қилиш ва обод этиш — барчамизнинг муқаддас бурчимиздир.
 

Машрабжон Абдураззоқхўжаев,
Наманган шаҳри “Боҳовуддин Нақшбандий” жоме 
масжиди имом-хатиби