Дунёда шундай неъмат бор — у йўқолса, бойлик ҳам, куч ҳам ҳеч нарсага арзимай қолади. У — тинчлик.

Тинчлик — бу фақат уруш йўқлиги эмас. Тинчлик — онанинг фарзанди кўчага чиққанда юраги хотиржам бўлиши. Тинчлик — боланинг мактабга қўрқмай бориши. Тинчлик — одамнинг кечаси эшигини қулфлаб, ваҳимасиз ухлай олиши.

Тинчлик бўлмаса…

Тарих саҳифаларини очсак, уруш ва нотинчлик сабаб қанча давлатлар қулаганини кўрамиз. Масалан, Сурияда йиллар давом этган уруш миллионлаб инсонларни уйидан жудо қилди. Афғонистонда ўнлаб йиллар давом этган можаролар бутун бир авлоднинг болалигини олиб қўйди.

Нотинчлик — бу фақат ўқ овози эмас. Бу — етим қолган болалар, кўзида ёш билан қараган оналар, вайрон бўлган масжидлар ва мактаблардир.

Тинчлик бўлса…

Тинчлик бўлган юртда эса илм гуллайди, савдо ривожланади, масжидлар тўлади, болалар кулади. Қаранг, Ўзбекистонда тинчлик ва барқарорлик туфайли янги мактаблар, масжидлар, йўллар қурилмоқда. Одамлар меҳнат қилади, орзу қилади, режа тузади.

Тинчлик — тараққиётнинг илдизи. Дарахт илдизсиз яшай олмагани каби, жамият ҳам тинчликсиз ривожлана олмайди.

Қалб тинчлиги — жамият тинчлиги

Тинчлик фақат чегарада эмас, қалбда ҳам бошланади. Агар инсоннинг қалби ҳасад, ғазаб, адоват билан тўлса, у атрофга ҳам нотинчлик олиб келади. Лекин қалб меҳр, сабр ва кечирим билан тўлса — у оиласига, маҳалласига, жамиятига нур сочади.

Шунинг учун тинчликни сақлаш — фақат аскарнинг эмас, ҳар биримизнинг вазифамиз.

Ота-она фарзандига ҳалолликни ўргатса — бу тинчликка ҳисса.

Устоз шогирдига илм берса — бу тинчликка ҳисса.

Қўшни қўшнига яхшилик қилса — бу тинчликка ҳисса.

Тинчлик — Аллоҳнинг неъмати

Кўпинча одамлар соғлиқни қадрлайди, бойликни қадрлайди. Лекин тинчлик бўлмаса, соғлиқ ҳам, бойлик ҳам завқ бермайди. Шунинг учун тинчлик — энг катта неъматлардан биридир.

Бугун биз хотиржам юртда яшаётган бўлсак, шукр қилайлик. Тинчликни дуо билан, яхшилик билан, бирлик билан асрайлик. Чунки тинчлик — фақат бир халқнинг эмас, бутун инсониятнинг орзуси.

Рамазон — раҳмат ойи. Рамазон — мағфират ойи. Рамазон — қалблар юмшайдиган, кўзлар ёшланадиган, дуолар осмонга кўтариладиган ой.

Бу ойда фақат ўзимиз учун эмас, бутун инсоният учун дуо қилайлик. Чунки тинчлик — ҳаммага керак.

Бугун дунёнинг турли жойларида оналар қўрқиб яшамоқда. Кўплаб оилалар осойишталикни соғинмоқда.  Уруш излари ҳануз кўриниб турибди. Болалар тинч тонгни орзу қилади.

Рамазон — бефарқ бўлиб турадиган ой эмас. Бу ой — қалб уйғонадиган ой.

Розадорнинг дуоси ижобат

Расулуллоҳ соллаллоху алайхи васаллам марҳамат қилганлар: "Рузадорнинг дуоси рад этилмайди..". Ифтор пайти кўтарилган қўл — умид билан кўтарилган қўл. Кўз ёш билан айтилган “Аллоҳим…” — бу қалбнинг энг самимий нидосидир.

Шундай экан, ҳар ифторда шундай дуо қилайлик:

Аллоҳим, дунёмизга тинчлик бер.

Қалбимизга осойишталик бер.

Адоватни муҳаббатга айлантир.

Болаларга кулгу, оналарга хотиржамлик насиб эт.

Тинчлик аввало қалбдан бошланади

Агар биз Рамазонда ғийбатни тарк этсак — бу тинчлик.

Агар биз кечиримли бўлсак — бу тинчлик.

Агар биз бир-биримизни дуо қилсак — бу тинчлик.

Аллохим жонажон юртимизни тинчлигини абади қил. Инсониятни бир-бирларига янада мухаббатли айла..

Нуриддин Хамракулов,
Учқўрғон тумани “Саттибой халфа” жоме 
масжиди имом ноиби